4 pory

Na początek proste zadanie – przypomnij sobie największy życiowy błąd, który w życiu popełniłeś/aś. Już? Nie musisz się tym z nikim dzielić, wystarczy twoje zażenowanie, kłucie w sercu i bezsenność. Nie chcę się nad tobą użalać, sam siebie najlepiej ocenisz.

Ale faktycznie, idiota z ciebie.

Niestety, większość z nas w trakcie swej kończącej się śmiercią kariery odpieprzy (lub już odpieprzyło) coś piekielnie nieodpowiedzialnego, głupiego i kompletnie żenującego. Skala zależy oczywiście od stylu bycia, ale powodów do wstydu nikomu nie zabraknie. Mimo to, ocenianie innych ludzi przychodzi nam niezwykle łatwo. Facet, który zdradził swoją żonę przestaje być człowiekiem, staje się gnojem czystej klasy zasługującym na nabicie na nienaostrzony pal. Kobieta porzucająca dziecko zaraz po porodzie to nie matka a wiedźma bez sumienia, którą najlepiej wywieźć z miasta na kupie gnoju. A młody kierowca śmiertelnie potrącający samochodem pięcioletnią dziewczynkę? Toż to kryminalista, powinno się rozwlec jego truchło na krzyżu jajami do góry.

Przesadzam? Ja jedynie lubię czytać i powtarzać internetowe komentarze. Poza tym, czy takie myślenie to domena sieciowych hejterów? A co dzieje się podczas rodzinnej imprezy? Ile razy słyszeliście o złej kuzynce, która zostawiła męża i odeszła do innego? Albo o wujku, który tylko całymi dniami chleje i nie dba o rodzinę. Oglądaliście kiedyś Wiadomości wraz z familią? Rodzice czy dziadkowie nie omieszkają ocenić polityków, terrorystów, demonstrantów. Nigdy ich nie widzieli, nigdy nie poznali ich założeń a krytyka przychodzi im przez usta z niezwykłą łatwością.

Mnie to w sumie nie drażni, sam niekiedy bez skrupułów wyrażam niezasadne opinie. Przypomniałem sobie jednak, że również popełniam błędy i wiem jak czuje się ten zły. Spróbujcie czasami pomyśleć jakie emocje siedzą w człowieku, który właśnie orientuje się, iż jednym głupim działaniem przekreślił swoje dotychczasowe życie. No, jak narzeczony informuje was, że przespał się z waszą matką, to możecie odpuścić sobie współczucie i obrzucać go talerzami, lecz spójrzmy na coś z perspektywy czasu. W pierwszej chwili, w natłoku emocji nie ma czasu na logiczne przemyślenia, ale jak czulibyśmy się będąc po tej drugiej stronie barykady? Spieprzyliśmy, sprawa po prostu się jebła. Nie ma już tłumaczeń, nie ma litości, nie ma ucieczki od odpowiedzialności. Musimy patrzeć w twarz osobie, której rozerwaliśmy serce, której zmarnowaliśmy życie, która już nigdy nie spojrzy na nas kochającym wzrokiem.

Pierwsza myśl – po co mi to było? Po co próbowałem, po co ryzykowałem? Później przychodzą wyrzuty sumienia i bezsilność. Nie ma już o co walczyć, trzeba ze sceny zejść i się nie kompromitować. Przyjdzie tylko przeżyć smutne spojrzenie matki, wymowne, ojcowskie kręcenie głową i podśmiewanie rodzeństwa. Później jakoś to będzie.

Smutek jednak pozostaje, zmyć piętno drania to sztuka niemożliwa. Lepiej zainwestować w nowoczesne technologie i pracować nad wehikułem czasu.

Czy krzywdzicielom należy się współczucie? Absolutnie. Jedynie wyrozumiałość. Nie poznamy motywów każdego poznanego człowieka. Może będzie on do szpiku kości zły a jego niecne uczynki staną się napędem dla bandyckiego żywota. Z drugiej strony, ten patałach kulący się przed nami mógł naprawdę dopuścić się najgorszego życiowego przewinienia. Przez głupotę, nierozwagę lub przypadek. Co za różnica? Zapłaci za swoje a karę wymierzy sobie sam.

Niekiedy przyjdzie nam stać się dupkiem, by popchnąć swoje życie naprzód. Obyście nigdy nie byli zmuszeni nikomu mówić, że już go nie kochacie, ale jakże naiwnym trzeba być aby wierzyć, że przez długie lata dzielące was od grobu nie będziecie musieli wycisnąć z gardła słów, które niczym nóż z Lidla powoli wwiercą się w mózg osoby, dla której jeszcze przed sekundą byliście całym światem.

Możecie grać Matkę Teresę i zbawiać świat, ale ręczę, że pewnego dnia zrozumiecie, iż największym błędem waszego życia było nie popełnianie błędów.

A na zakończenie tekst od Kasi Nosowskiej:

Pamiętam tylko, że była wtedy wiosna,
Wiadomo maj, te sprawy drzewa całe w pąkach,
Serce pojemne jak przedwojenna wanna
I pragnienie by ją wypełnić.
Uwiodła mnie przepaść jednego spojrzenia.
Runęłam w nią rozkładając ramiona,
Spadałam całe lato i bym się roztrzaskała,
Gdyby nie spadochron z wyrzutów sumienia.

Mam czyściutkie sumienie
I bilet pewny do nieba bram.

Do wrót normalności zastukałam zimą,
Gdzieś w okolicy Bożego Narodzenia.
Jestem z powrotem i leżę przy tobie
Czy szczęśliwsza ? Nie wiem, ja nie wiem.
Patrzę na ciebie w nocy, gdy już uśniesz.
Kładę się obok, oglądam nas w lustrze
I widzę, i widzę od lat nieprzerwanie
Podróbkę szczęścia z fabryki na Tajwanie.

Mam czyściutkie sumienie
I bilet pewny do nieba bram.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *